Tradycyjna medycyna różnych regionów świata od dawna wykorzystywała mieszanki ziołowe w celu wspierania równowagi organizmu i procesów związanych z metabolizmem węglowodanów. Rośliny były łączone w napary, odware i mieszanki, które w tradycji uważano za wspomagające regulację poziomu cukru i prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego.
Liście morwy białej (Morus alba) były podstawowym składnikiem wielu tradycyjnych mieszanek. Stosowano je w formie naparów po posiłkach, aby wspierać prawidłowe trawienie węglowodanów. Współczesne badania wskazują, że liście morwy zawierają związki bioaktywne, które wpływają na enzymy trawienne.
Kozieradka (Trigonella foenum-graecum) była stosowana w postaci nasion dodawanych do potraw lub naparów. Tradycja przypisywała jej właściwości wspomagające metabolizm i procesy energetyczne, a badania naukowe potwierdzają, że zawiera błonnik rozpuszczalny i związki bioaktywne działające na tkanki obwodowe.
Cynamon (Cinnamomum spp.) był popularnym składnikiem przypraw i mieszanek ziołowych. W tradycji uznawano go za wspierający prawidłowe wykorzystanie składników odżywczych. Analizy laboratoryjne badają wpływ polifenoli cynamonu na szlaki sygnalizacji komórkowej związane z metabolizmem glukozy.
Berberys (Berberis vulgaris) wykorzystywano w formie odwarów i nalewek. Tradycyjnie stosowany w celu wspierania ogólnej równowagi organizmu, berberys jest dziś analizowany w badaniach ze względu na zawartość berberyny i jej potencjalny wpływ na enzymy metaboliczne.
Liść laurowy (Laurus nobilis) dodawano do naparów i odwarów, ceniony w tradycyjnych recepturach za właściwości przeciwutleniające. Badania wskazują, że flawonoidy i olejki eteryczne w liściu laurowym mogą oddziaływać na procesy oksydacyjne w komórkach.
Współczesne badania nad wieloskładnikowymi mieszaninami ziołowymi pozwalają lepiej zrozumieć tradycyjne zastosowania roślin. Polifenole, flawonoidy i alkaloidy obecne w tych mieszankach są analizowane pod kątem ich wpływu na enzymy wątrobowe, metabolizm w tkankach obwodowych oraz tempo wchłaniania glukozy, co daje naukowy kontekst do tradycyjnych obserwacji.